یکی از بزرگترین تناقضهای حاکم بر فضای فرهنگی باکو، ادعای دفاع از «آزادیهای فردی و حقوق زنان» در کنار اعمال سیاستهای سختگیرانه برای «بیحجابسازی اجباری» است.
نقد گلزار، نقد یک فرد نیست؛ نقد گفتمانی است که میخواهد روی ویرانههای عدالت اجتماعی، ویترینی درخشان از «مرد همیشه موفق» بسازد و از ما بخواهد به جای پرسش از چگونگی ساختهشدن این ویترین، صرفاً بایستیم و برایش دست بزنیم.