حقوق بشر در چنین تصویری، نه معیاری برای مهار قدرت، بلکه ویترینی برای نمایش فضیلت سیاسی است که فرانسه و همپیمانانش پشت آن، چهرهای متمدن و آزادیخواه به جهان عرضه میکنند.
عرصه امنیت ملی، آینده استراتژیک کشور و بحرانهای کلان ژئوپلیتیک، محفل دورهمیهای خانوادگی یا گعدههای دوستانه نیست که هر فردی صرفاً به واسطه داشتن یک نام خانوادگی خاص، خود را محق به نظریهپردازی در آن بداند.
تداوم اعتراضات در فرانسه، باوجود تغییر مطالبات و ترکیب مشارکتکنندگان، پرسشهایی درباره ظرفیت نهادهای سیاسی برای پاسخگویی به نارضایتیهای اجتماعی ایجاد میکند.
حضور و سخنرانی مجید مجیدی در جشنواره فیلم بوسان، نه یک اتفاق ساده رسانهای، بلکه یک رخداد معرفتشناختی و یک شورش تمامعیار علیه پروتکلهای نانوشته اقتصاد فستیوالها بود.
یکی از بزرگترین تناقضهای حاکم بر فضای فرهنگی باکو، ادعای دفاع از «آزادیهای فردی و حقوق زنان» در کنار اعمال سیاستهای سختگیرانه برای «بیحجابسازی اجباری» است.
نقد گلزار، نقد یک فرد نیست؛ نقد گفتمانی است که میخواهد روی ویرانههای عدالت اجتماعی، ویترینی درخشان از «مرد همیشه موفق» بسازد و از ما بخواهد به جای پرسش از چگونگی ساختهشدن این ویترین، صرفاً بایستیم و برایش دست بزنیم.